تعتب ( taattob ) م . ع . با هم خشم گرفتن . و بناز خطاب كردن . و عيب كردن يق فلان لا يتعتب بشيئ اى لا يعاب . تعتت ( taattot ) م . ع . تعتت فى كلامه : استقرار نگرفت در سخن خود و نرفت بر آن . تعتد ( taattod ) م . ع . تعتد فى صنعته : ريزه‌كارى نمود در كار خود . تعترف ( taatrof ) م . ع . بزرگ منشى كردن - و خلاف تعفرت ( taafrot ) . تعتع ( ta'ta ' ) ص . ع . كسى كه سخن فاناك گويد . تعتعة ( ta'taat ) ص . ع . تعتع فى الكلام : درماند در سخن . و تعتعت الدابة : در شكوخيد ستور در ريگ . و تعتعه : بىآرام و تفته كرد او را و سخت جنبانيد . تعتعة ( ta'taat ) ا . ع . واحد تعاتع . مر . تعاتع . تعتور ( taatvor ) م . ع . مانا گرديدن به قبيلهء عتوارة و يا منسوب شدن به آنها يق تعتور تعتورا . تعته ( taattoh ) م . ع . خويشتن را نادان نمودن . و سستى كردن . و پاك شدن . و خود را ديوانه نمودن . و احمق و سست گرديدن . و بد دل شدن . و زيادتى كردن در طعام و لباس . تعته ( taattoh ) ا . ع . دلشدگى و بىعقلى . تعتى ( taatti ) م . ع . بزرگ منشى كردن . و در گذشتن از حد . تعتيب ( ta'tib ) م . ع . نيفهء ازار برچيده از پيش وابستن . و آستانهء در ساختن . تعتيد ( ta'tid ) م . ع . آماده كردن . تعتيق ( ta'tiq ) م . ع . كهنه و ديرينه كردن و گزيدن . تعتيم ( ta'tim ) م . ع . باز ايستادن از كارى و باز داشتن از آن . و درنگ كردن در مهمانى . و در وقت عتمة رفتن و يا آمدن و يا بازگشتن در آن وقت . و سپسايگى رفتن و گريختن يق حمل عليه فاعتم اى ما نكص . و درنگ نمودن يق ماعتم ان فعل كذا اى ما لبث . و عتم الطائر : جنبانيد مرغ بال را بر سر مردم و دور نرفت . تعثر ( taassor ) م . ع . شكوخيدن و بسر در آمدن . و شكوخيدن زبان در سخن . تعثكل ( taaskol ) م . ع . تعثكل العذق : بسيار خوشه گرديد عذق يعنى خرمابن بابار . تعثلب ( taaslob ) م . ع . زشت شدن حال و لاغر و نزار گرديدن از پيرى و يا عام است . تعثيث ( ta'sis ) م . ع . خوش كردن آواز را در سرود و خوش سرائيدن . تعثير ( ta'sir ) م . ع . بسر در آوردن و و خوار و هلاك گردانيدن . تعثين ( ta'sin ) م . ع . دود بر آوردن آتش . و آميختن . و برانگيختن تباهى . و بوى دود دادن جامه را . تعجابة ( te'j bat ) ص . ع . رجل تعجابة : مرد بشگفت آورنده . تعجب ( taajjob ) م . ع . بشگفت آمدن يق تعجبت منه : بشگفت آمدم از وى . و تعجبنى : فريب داد مرا و در فتنه انداخت . تعجب ( taajjob ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - حيرت و آشفتگى و شگفتى و شگفت تعجب آوردن : حيرت كردن و شگفت نمودن . و تعجب داشتن و يا كردن و يا نمودن : شگفت كردن و آشفته شدن . تعجج ( taajjoj ) م . ع . از دود پر گرديدن خانه يق عجج البيت فتعجج : پر كرد خانه را از دود پس پر گرديد . تعجر ( taajjor ) م . ع . نورد گرفتن شكم از فربهى . تعجرف ( taajrof ) م . ع . بزرگ منشى كردن . و باكراه بر كارى داشتن كسى را . تعجرف ( taajrof ) ا . ع . بىباكى و شتاب‌زدگى . يق جمل فيه تعجرف اى قلة مبالاة لسرعته . تعجز ( taajjoz ) م . ع . تعجز البعير : بر نشست بر عجز شتر . تعجس ( taajjos ) م . ع . در پى كارى شدن . و پى روى نمودن كسى را در كارى . و پى هم باريدن باران . و در آخر شب برآمدن و رفتن . و بند كردن . و باز داشتن و ( يعدى بالباء ) . و درنگ نمودن و باز ايستادن . و سرزنش نمودن كسى را . و تكبر كردن . و سپس انداختن كارى را يق تعجسه عرق سوء اى قصر به عن المكارم . تعجل ( taajjol ) م . ع . برانگيختن و شتافتن فرمودن . و پينو را به مقدار دبز كف دست دراز كردن . و شتافتن و شتابى نمودن . و زود گرفتن يق تعجل منه كذا اذا اخذه عاجلا . و تعجلت من الاجرة كذا : تقديم كردم اجرت آن را . تعجلد ( taajlod ) م . ع . بزرگ گرديدن كار و سخت و دشوار گرديدن . تعجن ( taajjon ) م . ع . فربه شدن شتر . تعجه ( taajjoh ) م . ع . خود را نادان نمودن و ديرى گزيدن كار . تعجهن ( taajhon ) م . ع . لازم گرفتن زن را چندان كه بخانهء خود آورد و زفاف بردن . و خوانسالار شدن . و رسول كدخدائى گرديدن . تعجيب ( ta'jib ) م . ع . بشگفت آوردن كسى را .